![Εικόνα](https://3.bp.blogspot.com/-d9Gs6sQwMpg/VyRPYJI5GvI/AAAAAAAAIqo/_p0NDytPr88ICwMemDldt5eHmu1_EoKVwCLcB/s1600/1.jpg)
Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού
Ἀπ᾽ ὅλες τίς διηγήσεις τῶν παλαιῶν Γερόντων, τήν πιό ὄμορφη καί τήν πιό συγκινητική θεωρῶ πώς τήν ἄκουσα τό Μ. Σαββάτο τοῦ 1970 ἀπ᾽ τόν μπάρμπα-Θανάση Παπαντώνη, τόν, γιά πολλά χρόνια, ψάλτη τῆς ἐκκλησίας μας:
Σάν ἀπόψε, Μ. Σαββάτο, κάτι θαυμαστό συνέβη ἐδῶ στόν διπλανό συνοικισμό. Ὅταν κτύπησε ἡ καμπάνα γιά τήν Ἀνάστασι, ὅλο τό χωριό ξεκίνησε γιά τήν ἐκκλησία. Μαζί τους ἀνέβαιναν καί ὁ γερο-Γεωργάκος, ὁ τσέλιγκας, μέ τή φαμελιά του. Μόλις πέρασαν τή μεγάλη ἀνηφόρα, ἀκούσαν πέρα στά μαντριά τοῦ Γεωργάκου, μεγάλο θόρυβο. Ὀ Γεωργάκος ἔβαλε αὐτί γιά ν᾽ ἀκούση καλύτερα τί συμβαίνει.
—Λύκοι μπῆκαν στό μαντρί μου, εἶπε. Ἀπόψε διάλεξαν νά τό κάνουν. Τό ξέρω ἐγώ! Ὁ σατανᾶς τούς ἔστειλε γιά νά μέ ἐμποδίση νά πάω στήν Ἀνάστασι. Ἀλλά, ἔννοιά του, δέν θά τοῦ κάνω τό χατίρι!
Κοίταξε πέρα πρός τά μαντριά καί φώναξε δυνατά:
—Ἀπόψε, προβατάκια μου, σᾶς δίνω τοῦ Θεοῦ μου.
Καί στρέφοντας τό πρόσωπό του στούς συνοδοιπόρους του χωριανούς, τούς εἶπε:
—Ἐγώ θά πάω στήν ἐκκλησία νά ἀκούσω τό “Χριστός Ἀνέστη”. Πενήντα μέρες ἑτοιμαζόμασθε γιά τή μεγάλη αὐτή νύκτα, κάι δέν τή χάνω μέ τίποτε.
—Τί εἶναι αὐτά πού λές, Γεωργακέ;, τοῦ εἶπαν οἱ συνοδοιπόροι του. Τρέξε γρήγορα νά γλυτώσης τά πρόβατά σου. Σκέψου τήν οἰκογένειά σου πού ζεῖ ἀπ᾽ αὐτά.
—Ἕνα νά μήν μείνει, τούς ἀποκρίθηκε ὁ τσέλιγκας, ἐγώ θά πάω στήν Ἀνάστασι κάι ὅ,τι θέλει ὁ Θεός ἄς γίνη.
Οἱ χωριανοί του θαύμασαν τή μεγάλη του πίστι! Στήν ἐκκλησία, στεκόταν ἤρεμος στό στασίδι του κρατώντας τήν λαμπάδα του, καί στό “Μετά φόβου....” πῆγε μαζί μέ τή φαμελιά του καί κοινώνησαν τά Ἄχραντα Μυστήρια. Γεμάτοι ἀπ᾽ τήν ἀναστάσιμη χαρά γύρισαν στό σπίτι καί, ἀφοῦ πρῶτα ἄναψαν τό καντήλι μέ τό Ἀναστάσιμο Φῶς, ἔστρωσαν τραπέζι γιά νά φᾶνε τήν παραδοσιακή μαγειρίτσα καί νά τσουγκρίσουν τά κόκκινα αὐγά.
Ἀμέσως μετά, ὁ Γεωργακός, πῆγε στά μαντριά νά δῆ τί ζημιά τοῦ ἔκαναν οἱ λύκοι. Ὅταν ἔφτασε κοντά, τόν ἀνησύχησε ἡ ἡσυχία πού ἐπικρατοῦσε ἐκεῖ. “Ἄιντε, εἶπε. Πᾶνε τά προβατάκια μου! Δέν θά γλύτωσε κανένα!”.
Ἀλλά μπαίνοντας στό μαντρί… ἔζησε ὅλο τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως! Τά πρόβατά του εἶχαν στριμωχθῆ ὅλα μαζί στήν ἀριστερή πλευρά τοῦ μαντριοῦ, ἀκίνητα, σάν μαρμαρωμένα. Στήν ἄλλη πλευρά εἶδε νά γυαλίζουν μέσα στό σκοτάδι τέσσερα μάτια. Πάνω στά ξερά χορτάρια πού στρώνουν οἱ βλάχοι γιά νά ᾽ναι τά ζωντανά τους στεγνά καί ζεστά, κάθονταν, σάν τά ἤμερα σκυλιά, δύο λύκοι καί τόν κοίταζαν. Συγκλονισμένος ἀπ᾽ αὐτό πού ἔβλεπε, ἄνοιξε τή μαντρόπορτα καί, ἀφοῦ στάθηκε λίγο παράμερα, ἔδιωξε τούς λύκους κτυπώντας μέ δύναμι τίς παλάμες του.
Μετά μέτρησε τά πρόβατα καί τά βρῆκε ὅλα, ὅχι μόνο ζωντανά καί σωστά στόν ἀριθμό, ἀλλά καί ἀνέγγιχτα! Οὔτε μία σταλαγματιά αἵματος δέν βρέθηκε πάνω στό μαλλί τους καί στό δάπεδο! Ὁ Ἀναστάς Κύριος φίμωσε τά στόματα τῶν λύκων καί προστάτευσε τά πρόβατά του.
Πῆγε τότε καί γονάτισε ἀνάμεσά τους καί ἀφοῦ ἔκανε τρεῖς φορές τό Σταυρό του, φώναξε θριαμβευτικά: “Χριστός Ἀνέστη!”.
Πηγή:
Ζώα & Ορθοδοξία - Animals of my heart - Animals & Orthodoxy